Drveni ugljen
Drveni ugljen je gorivo koje
se širom svijeta koristi za različite svrhe.
U zemljama u razvoju, drveni
ugljen se primarno koristi za kuhanje u urbanim područjima, dok se u razvijenim
zemljama koristi u metalurgiji te kao gorivo za roštilje.
Korištenje drvenog
ugljena poznato je gotovo tijekom čitave povijesti čovječanstva, a prvi tragovi
potječu još prije 30000 godina kada su njime nacrtani prvi spiljski crteži.
Proizvodnja drvenog ugljena datira još iz Brončanog doba i bila je ključna za
razvitak metalurgije sve do prijelaza na fosilni ugljen na početku 18.
stoljeća. U novije vrijeme, drveni ugljen je ostao tehnološki važan materijal
zbog svojih svojstava upijanja.
Potražnja za drvenim ugljenom i danas je razmjerno velika i stalno raste. Ukupna svjetska potrošnja se procjenjuje na 40,5 milijuna tona godišnje od čega samo 19,8 milijuna tona u Africi (prema FAO ).
Proizvodnja drvenog ugljena
uključuje termičku razgradnju drveta i može se odvijati u otvorenim jamama, pećima
ili retortama.
Proizvodnja u jamama ili pećima odvija se uz više ili manje
kontrolirani dovod zraka pri čemu se toplini razvija izgaranjem dijela drveta.
U retortama, drveni ugljen se proizvodi bez prisutnosti zraka pri čemu se
toplina mora dovesti iz drugog izvora.
Sirovina za drveni ugljen je drvni
ostatak iz drvne industrije ili ostaci i otpad iz šumarstva.
Tradicionalna proizvodnja u jamama i pećima koja se odvija u ruralnim područjima je vrlo neučinkovita, a uobičajeno iznosi 10 do 15%, tj. za 1 kg drvenog ugljena je potrebno 7 do 10 kg drveta. Učinkovitost suvremenih sustava retorti je znatno viša i može iznositi i do 30% uz znatno smanjenje ukupne emisije štetnih tvari.
U Hrvatskoj postoji samo jedan industrijski proizvođač drvenog ugljena - Belišće d.d. te više srednjih i manjih proizvođača koji koriste zidane peći. Osim njih, postoji i više stotina pojedinačnih proizvođača u različitim dijelovima Hrvatske koji proizvode u jamama ili zidanim pećima, ali nisu registrirani za tu proizvodnju.
